Zbigniew KLEDECKI Taki los Im zgotowali (Co przyniosła II wojna światowa lekarzom kaliskim), Nowiny Lekarskie 2000, Rocz. 69, Nr 8, s. 722–723 (http://www.nowinylekarskie.pl/Pdf/69719.pdf, stan z 22.07.2007 r.)

Wiktor Krzysztof CYGAN Oficerowie Legionów Polskich 1914-1917. Słownik Biograficzny, Tom IV, P-S,
Warszawa 2006, s. 9-10:

Lista starszeństwa oficerów Legjonów Polskich w dniu oddania Leg.Pol. Wojsku Polskiemu,
(12 kwietnia 1917 r.) Warszawa 1917, s. 56,

Lista starszeństwa oficerów zawodowych Korpusu Sanitarnego,
MSW, Dep. Spr. Zdrowia, Warszawa czerwiec 1934, s. 12,

Księga adresowa Polski (wraz z W. M. Gdańskiem), Warszawa 1928, s. 1007,

Księga adresowa miasta Łodzi i województwa łódzkiego, Łódź 1936, s. ,

Artykuł z encyklopedii internetowej „WIKIPEDIA”: http://pl.wikipedia.org/wiki/Paczesny, stan z 24.07.2007 r.,

ŚLĄDKOWICE – gm. Dłutów. Artykuł ze strony internetowej: http://www.rosiosk.lodz.pl/dwory/sladkowice.html, stan z 30.08.2002 r.


Zbigniew KLEDECKI Taki los Im zgotowali (Co przyniosła II wojna światowa lekarzom kaliskim),
Nowiny Lekarskie 2000, Rocz. 69, Nr 8, s. 722–723 (http://www.nowinylekarskie.pl/Pdf/69719.pdf, stan z 22.07.2007 r.):

Dr wszechnauk lekarskich Antoni Paczesny (1886-1940)
Dyplom lekarski w Krakowie w 1919 r. Od 1912 r. członek Związku Strzeleckiego.  W 1914 r. wstąpił do Legionów Polskich, brał udział w walkach m.in. pod Zagórzanami, Limanową, Kamieńcem, Marcinkowicami. Zawodowy wojskowy. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej (1920). W 1922 r. przeniesiony na własną prośbę do Szpitala Wojskowego w Kaliszu, gdzie był ordynatorem oddziału wewnętrznego. Był naczelnym lekarzem 29. Pułku Strzelców Kaniowskich, garnizonu Kalisz-Szczypiorno. W 1936 r. awansowany do stopnia podpułkownika. Działał w Kaliskim Towarzystwie Lekarskim (członek Komisji Rewizyjnej), Kaliskim Towarzystwie Przeciwgruźliczym (członek zarządu), organizował pomoc dla dzieci bezrobotnych. Po napaści ZSRR na Polskę dostał się do niewoli sowieckiej i przebywał w obozie jenieckim w Kozielsku. Wywieziony do Katynia, tam podzielił tragiczny los tysięcy oficerów polskich. Miał 53 lata. Ekshumowany i zidentyfikowany.
 


Wiktor Krzysztof CYGAN Oficerowie Legionów Polskich 1914-1917. Słownik Biograficzny, Tom IV, P-S,
Warszawa 2006, s. 9-10:

Paczesny Antoni (1886-1940)
  Urodził się 25 maja 1886 r. w Wilamowie pow. Turek. Syn Ignacego, rolnika oraz Barbary z Cybulskich.
  W latach 1897-1905 uczył się w gimnazjum w Kaliszu, skąd 10 lutego został relegowany za udział w strajku szkolnym. Naukę kontynuował w gimnazjum W. Górskiego w Warszawie i tam też uzyskał maturę (1907 r.). Następnie studiował medycynę na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie uzyskał dyplom lekarski. Od 1912 r. należał do ZS.
  Po wybuchu wojny wstąpił do Legionów. Początkowo był dowódcą patrolu sanitarnego 2 komp. V baonu, a od 15 listopada 1914 r. lekarzem I baonu 1 pp LP; po utworzeniu I Brygady 20 grudnia objął funkcję lekarza I baonu 5 pp LP. 1 stycznia 1915 r. otrzymał stopień ppr. lek. Przeszedł cały szlak bojowy brygady Przejściowo (14 września-4 października 1915) sprawował funkcję lekarza 7 pp LP. Później był lekarzem 1 pp LP. Chory, w sierpniu 1916 r. leczył się w Krynicy.
  W następstwie kryzysu przysięgowego 16 lipca 1917 r. zwolniony z Legionów, po czym został internowany przez Niemców w Beniaminowie. Uwolniony 25 marca 1918 r. podjął pracę jako lekarz na oddziale wewnętrznym szpitala Czerwonego Krzyża w Warszawie.
  Po rozbrojeniu Niemców wstąpił do WP. Od 10 stycznia 1919 r. służył w oddziale chriurgicznym szpitala garnizonowego w Krakowie. 7 lipca tego roku uzyskał doktorat. 15 sierpnia awansował na por. lek. W czasie I powstania śląskiego (17-26 sierpnia 1919) pracował jako ordynator na oddziale chorób zakaźnych wojskowego szpitala zapasowego w Dziedzicach. W szpitalu tym służył 9 miesięcy. Następnie był ordynatorem szpitala polowego 9 DP. 15 września 1920 r. awansowany na kpt. lek., został ordynatorem szpitala polowego nr 401. Następnie lekarz oddziału wewnętrznego 1 Szpitala Okręgowego.
  Po wojnie ukończył Szkołę Aplikacyjną dla Oficerów Sanitarnych w Warszawie (1921 r.), po czym objął funkcję naczelnego lekarza 31 pp. Zweryfikowany jako mjr lek. z 1 czerwca 1919 r., od 1922 r. służył jako starszy ordynator oddziału wewnętrznego szpitala wojskowego w Kaliszu. Po jego likwidacji od 1924 r. naczelny lekarz 29 pp. Jednocześnie sprawował funkcję naczelnego lekarza garnizonu i komendanta garnizonowej izby chorych. 1 stycznia 1936 r. awansowany na ppłk. lek.
  Równocześnie pracował jako lekarz Kasy Chorych i Ubezpieczalni Społecznej w Kaliszu.
  Działacz społeczny - sprawował funkcję prezesa oddziału Zw. Legionistów w Kaliszu, uczestniczył w pracach Zw. Zawodowego Lekarzy RP, Rady Lekarskiej, Kaliskiego Tow. Przeciwgruźliczego, Kaliskiego Tow. Lekarskiego, PCK, organizował pomoc dla dzieci bezrobotnych w Kaliszu.
W sierpniu 1939 r. zorganizowął szpital polowy w Łodzi. Podczas kampanii 1939 r. ewakuowany z nim w kierunku wschodnim, po 17 września dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał m.in. w obozie w Kozielsku.
  Wywieziony na podstawie listy nr 015/2, zamordowany prawdopodobnie 9 kwietnia 1940 r. w lesie katyńskim. W 1943 r. jego zwłoki zidentyfikowano (nr 3484), po czym pochowano w zbiorowej mogile ofiar egzekucji.
  Był odznaczony Krzyżem Niepodległości, orderem Polonia Restituta 5 kl., Krzyżem Walecznych i złotym Krzyżem Zasługi.
  Żonatyz Jadwigą z Laskowskich, miał z nią córkę Janinę Barbarę (ur. 5 VI 1926) zamężną Tomkiewicz, ekonomistkę, i syna Tadeusza Ignacego (ur. 6 XI 1929), bibliotekarza.
  Poświęcono mu tablicę pamiątkową w katedrze polowej WP w Warszawie.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
J.B. Gliński: Słownik biograficzny lekarzy i farmaceutów ofiar drugiej wojny światowej t. I (Warszawa 1997); T. S[itkiewicz]: Pro memoria, „Wojskowy Przegląd Historyczny” nr 1/1991; T. Kasprzycki: Kartki z dziennika oficera I Beygady, „Żołnierz Legionów i POW” nr 3-4/1939; S.F. Składkowski: Beniaminów 1917-1918 (Warszawa 1935); S.F. Składkowski: Moja służba w Brygadzie. Pamiętnik polowy (Warszawa 1990); Rocznik oficerski 1923, 1924, 1928, 1932; Rozstrzelani w Katyniu (Warszawa 1995).
 


Lista starszeństwa oficerów Legjonów Polskich w dniu oddania Leg.Pol. Wojsku Polskiemu, (12 kwietnia 1917 r.)
Warszawa 1917, s. 56:


Lista starszeństwa oficerów zawodowych Korpusu Sanitarnego,
MSW, Dep. Spr. Zdrowia, Warszawa czerwiec 1934, s. 12:


Księga adresowa Polski (wraz z W. M. Gdańskiem),
Warszawa 1928, s. 1007:


Księga adresowa miasta Łodzi i województwa łódzkiego, Łódź 1936:



Wykaz mieszkańców m. Łodzi, Dział II, s. 322:

Kazimierz PACZESNY
 
ekspedytor, ul. Zawiszy 2/4

Dodatek specjalny: Wykaz właścicieli ziemskich woj. łódzkiego z 1936 r.
powiat łaski:

Antoni PACZESNY:
 
majątek Dłutów - 195 ha,
 majątek Ślądkowice - 200 ha.

 


UWAGA !!!
Poniższy artykuł nie odzwierciedla poglądów autora witryny, jest bałamutny, oparty na fałszywych podstawach i został  zamieszczony w serwisie PACZESNY.INFO wyłącznie jako ciekawostka

Artykuł z encyklopedii internetowej „WIKIPEDIA”: http://pl.wikipedia.org/wiki/Paczesny, stan z 24.07.2007 r. (po interwencji autora witryny „Arboretum Genealogicum Rodów Paczesnych sive Pacześnych” artykuł usunięto z Wikipedii 26.07.2007 r.):

Paczesny/Pacześni

Spokrewniony z Piastami ród wywodzący się z czasów słowiańskich.
Pochodzenie nazwiska jest dość jasne. W etymologii słowiańskiej "Paczesny" oznacza "pierwszy", "najważniejszy", "najpotęzniejszy", co świadczy o randze rodziny w ówczesnym Świecie.

Podział na linię czerską (Czirsko) i kaliską (Calisia) najprawdopodoniej w czasie jednopaństwa Mazowszan z Polanami, przy zachowaniu patricialnej pozycji obydwu gałęzi, choć nie ma pewności które miasto jest gnizadem rodowym. Być może podział nastąpił już podczas rozłamu Lechitów, jednak ta teza wydaje się być za daleko posunięta.

Wiadmo że dostęp do dworu (połączony przypuszczalnie z okresowym władztwem) został zachowany do okresu ostatnich Jagiellonów, kiedy to Bona Sforza wydała za przdstawiciela rodziny swoją dwórkę. Wiadomo również że za Paczesnych wychodziły córki kniaziów (książąt litewsko-ruskich), elektora Palatynatu, hrabianki oraz szlachcianki. Na skutek wojen i zniszczenia przez Niemców w latach 1939-1943 polskich dokomentów nie wiadomo o zachowaniu się źródeł z czasów królów elekcyjnych.

Wzmianki pojawiają się przy okazji Potopu szwedzkiego kiedy to Pacześni powzięli czynny opór przeciw najeździcy (za co został wysadzony zamek, a miasto zruinowane - jednak takie zachowanie Szwedów miało miejsce wielokrtonie bez żadnego pretekstu również w innych rejonach Polski), oraz dopiero przy Konstytucji III maja, kiedy to odmówili nobilitacji do stanu szlacheckiego, widząc w tych działaniach próbę wzmocnienia pozycji szlachty kosztem podupadłych już miast i brak poprawy sytuacji chłopa, grożących poglębieniem kyzysu gospodarczego i w koncekwencji dalszym osłabianiem Kraju. Mimo to rodzina wsparła walczącą o niepodległość Polski Konfederację Barską, sprzeciwiając się doktrynie "Rzeczpospolitej stojącej nierządem".

Podczas Powstania Styczniowego Czersk został doszczętnie spalony, a władze carskie odebrały miastu prawa miejskie. Powieszona została Rada Miejska na czele z ostatnim burmistrzem - Antonim Paczesnym. W związku z tym wydarzeniem, jak też koligacji z Piastami, zwłaszcza wygasłą już linią Mazowiecką ród otrzymał prawo do używania herbu książąt czerskich, jak też pieczęci miasta, co było wyrazem koncepcji niezależności Narodu od państwowości i "metryk urzędowych", oraz powrotu do średniowiczenj zasady "szlachectwa walki" odchodzącego od zasady "szlachectwa herbu i naziwska" (często kupionego, bądź otrzymanego od monarchów państw obcych, czy zaborców).

W II połowie XIXw nastąpiła emigracja Paczesnych do innych miast Polski, jak również za granicę. Zasłużeni podczas I Wojny Światowej (np: korpus oficerski I Brygady, Błękitna Armia), jak też Walk o Niepodległość w Wojnie polsko-bolszewickiej.

W okresie II RP rodzina zaliczana do "wysokiej inteligencji" - naukowcy, oficerowie, kolejarze, prawnicy, lekarze, przedsiębiorcy. Czynny udział w obronie Kraju zarówno w walce z okupantem niemieckim i sowieckim, również po zakończeniu działań wojennych. Część rodziny represjonowana w okresie PRL.

Źródła:
1. T. Zagrodzki "CZERSK zamek i miasto historyczne"
2. T. Zwoliński "Reduty Polskie"
3. K. Paczesny "Historia rodziny w opowieścach i materialnych strzępkach historii"
4. "Historia Kaliskiego Towarzystwa Lekrzy"
5. J. Stankiewicz "Lista oficerów I Brygady".



ŚLĄDKOWICE – gm. Dłutów
Artykuł ze strony internetowej: http://www.rosiosk.lodz.pl/dwory/sladkowice.html, stan z 30.08.2002 r.

ZAŁOŻENIE

Resztki zespołu i sam dworek położone są poza wsią Ślądkowice II, w odległości około 300 m na południowy wschód od ostatnich zabudowań. Zespół tworzy niewielki czworobok zamknięty od zachodu przez dworek, od północy przez oborę, a od wschodu przez stodołę. Południowy bok prostokąta wyznaczony jest śladami fundamentów drugiej obory. Wjazd na dawny dziedziniec folwarczny odbywa się od strony północnej, pomiędzy dworkiem i oborą.

OPIS DWORU:

Dworek jest murowany, nietynkowany (przygotowany pod tynk), o układzie dwutraktowym, z nieprzechodnią sienią. Siedmioosiowa, symetryczna elewacja frontowa (wschodnia) wzbogacona jest trójkątnym naczółkiem nad drzwiami wejściowymi. W naczółku znajduje się półkoliste przeźrocze, a w nadświetlu drzwi data: 1900. Elewacja ogrodowa (zachodnia) jest czteroosiowa, symetryczna, elewacje szczytowe: południowa - pierwotnie trójosiowa z wejściem (dawniej gospodarczym), północna - dwuosiowa z wejściem z prawej strony. Dwa kominy usytuowano w typowy sposób, symetrycznie po obu stronach sieni. Dwuspadowy dach o płatwiowo - jętkowej, kołkowanej więźbie, kryty jest dachówką cementową. Zachowała się oryginalna stolarka drzwiowa i okienna. Ten sposób konstrukcji i artykulacji ścian jest bardzo charakterystyczny dla terenów położonych na zachód od Łodzi (choć nie tylko), gdzie w początkach XX w. masowo wydobywano kamień wapienny, zwany "opoką" lub "kamieniem białym", i powszechnie używano go w celach budowlanych i łączono z cegłą, która wypełniała punkty węzłowe ścian (narożniki, ościeża drzwi i okien, gzymsy itp.). Dawało to bardzo interesujący efekt estetyczny, szczególnie że w wielu przypadkach detalowanie takie było stosunkowo bogate.

 

HISTORIA:

Ślądkowice istnieć miały jakoby od końca XI w. w ramach tzw. kasztelanii chropskiej, która z czasem przeszła na własność kapituły krakowskiej. Pierwsza jednak wzmianka o wsi "Sulatkowice" pochodzi z 1398 r. Po sekularyzacji dóbr kościelnych w 1796 r. stały się własnością skarbu rządową. Wchodząc od 1866 r. w skład donacji - majoratu "Gospodarz", zostały, wraz z całością dóbr, oddane w dziedziczne posiadanie generałowi-lejtnantowi baronowi Mikołajowi Meller-Zakomelskiemu - za szczególne zasługi w tłumieniu powstania styczniowego. W 1891 r. dobra otrzymał syn generała - Mikołaj, zasłużony zresztą później (wzorem ojca) w tłumieniu rewolucji 1905-1907 w guberniach nadbałtyckich. To w okresie kiedy on był właścicielem folwarku Ślądkowice, wybudowano w 1900 r. dworek, a może raczej dom zarządcy. W 1909 r. majorat "Gospodarz" nabył Karol Rajmund Eisert płacąc za niego 365 tys. rubli i natychmiast parcelując większą część majątku. W okresie międzywojennym właścicielem folwarku był Antoni Paczesny (Pacześny?).

PARK I OTOCZENIE

Przed frontem dworku rośnie okazała lipa licząca sobie ok. 200 lat. Od strony wschodniej widoczny jest wyraźny zarys czworoboku budynków gospodarczych. Zachowana obora prawdopodobnie pochodzi z początku XX w., murowana z kamienia wapiennego i cegły w punktach węzłowych. Resztki parku, wyznaczone wyraźnym czworobokiem drzew, położone są od strony zachodniej. Teren parku jest bardzo zarośnięty samosiewem i obecnie nie ma możliwości odczytania jego pierwotnego układu.

 

DWÓR:
adres
: Ślądkowice II 18
data budowy: 1900 r.
powierzchnia użytkowa: ok. 152 m2
właściciel: Gmina Dłutów
użytkownik: dwór jest administrowany przez gminę. Zamieszkiwany przez trzy rodziny.

 

PARK:
powierzchnia
: ok. 1,5 ha
data urządzenia: pocz. XX w.